Martin Y Soler (Valencia 1754 – St Petersburg 1806) maakte op 21-jarige leeftijd zijn debuut als operacomponist in Madrid, waar hij in 1780 in dienst trad bij kroonprins Carlos IV van Spanje. In die periode reeds kreeg hij opdrachten van de belangrijkste operahuizen van Italië. Vanaf 1785 was hij in dienst bij Joseph II te Wenen waar zijn samenwerking met de beroemde librettist Da Ponte zodanig succesvol was dat andere componisten, Mozart incluis, overschaduwd werden. In 1788 verhuisde hij naar St Petersburg waar hij voor Catharina II Russische opera’s componeerde. Alsof de wereld hem te klein was, werkte hij tussendoor ook nog een tijd in Londen.

In de 2de helft van de 18de eeuw dook er in Duitsland en Bohemen een nieuw fenomeen op: het blaasoctet –historisch gegroeid uit de hobo-band en bestaande uit 2 hobo’s, 2 klarinetten, 2 hoorns en 2 fagotten – wordt een heel populaire bezetting. Zo schreven Mozart, Beethoven en Haydn hiervoor origineel repertoire, of bewerkten hun symfonieën en opera’s voor deze combinatie. Veel respectabele hoven hadden zo’n blazersensemble, hetzij als aanvulling naast de gangbare Hofkapelle (strijkers en blazers) hetzij ter vervanging ervan om financiële redenen...

Octophoros duikt voor deze productie in de bibliotheek van Cesky Krumlov in Tsjechië. Daar bevinden zich een aantal interessante operabewerkingen van de Boheemse hoboïst Johann Nepomuk Wendt, die als bijzonderheid hebben geen klarinetten maar 2 Engelse hoorns te gebruiken. Van Martin Y Soler wordt Una Cosa Rara – uiterst populaire opera uit die tijd – tegenover werk van Mozart geplaatst: de opera Don Giovanni behoeft uiteraard geen verdere introductie meer

Bezetting
2 hobo’s, 2 fagotten, 2 engelse hoorns en 2 hoorns.